Στις δύσκολες ώρες που περνά τη ελληνική οικονομία, και που όπως δείχνουν τα πράγματα θα γίνουν ακόμη δυσκολότερες στο άμεσο μέλλον, το παρόν editorial θα φαινόταν λογικό να σχολιάζει την οικονομική κρίση και τα μέχρι τώρα πεπραγμένα της ελληνικής κυβέρνησης. Έχουμε γράψει αρκετά και θα συνεχίσουμε να γράφουμε, αφού πλέον αυτό θα είναι το κυρίαρχο θέμα για πολύ καιρό ακόμη. Στο παρόν τεύχος δεν λείπει άλλωστε η σχετική αρθογραφία.

Η οικονομική κρίση που ταλανίζει την Ευρώπη, μας έχει μάθει μέχρι στιγμής δύο βασικά πράγματα. Πρώτον, ότι το περίφημο Σύμφωνο Σταθερότητας παύει να ισχύει όταν πρόκειται για τη σωτηρία των τραπεζών (ενώ για τους λαούς μπορεί να είναι όσο αυστηρό χρειάζεται) και δεύτερον ότι το κοινωνικό κράτος, που αποτέλεσε για χρόνια το κοινωνικό συμβόλαιο της Ευρώπης με τους λαούς της, πνέει τα λοίσθια.

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί ενόχλησε η παρέμβαση του κ Δημήτρη Δασκαλόπουλου στην ετήσια Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, στην οποία χαρακτήρισε «κρατικοδίαιτο» το πολιτικό μας σύστημα και εν πολλοίς ανίκανο να «αποκρατικοποιήσει την οικονομία».

«Παρασκευή, Αγγελική, Επαμεινώνδα, ζητούμε συγγνώμη. Συγγνώμη για τη σιωπή μας, για την ανοχή μας, για την αδιαφορία μας, για τον ωχαδερφισμό μας, για την ψήφο μας. Φταίμε κι εμείς που χάσατε τη ζωή σας σήμερα. Όλοι μας.»