Χύθηκε αρκετό μελάνι τις προηγούμενες ημέρες για την Ελλάδα της κρίσης ως τουριστική ατραξιόν, για καλοζωισμένους τουρίστες από τη Βρετανία. Η διαφήμιση του Guardian για poverty tour στην Ελλάδα της κρίσης, βάζοντας μάλιστα και την ανταποκρίτριά του σε ρόλο μέντορα στα περί φτώχειας και ανέχειας, ξεσήκωσε θύελλες στα social media από διάφορους που κατακεραύνωναν την μετατροπή της ελληνικής καθημερινότητας σε reality show.
Θυμάμαι συνεδριάσεις της Βουλής πριν το 1980, μικρό παιδί, με τον πατέρα μου να παρακολουθεί σε μια μαυρόασπρη τηλεόραση Uranya τιτανομαχίες, με Καραμανλή, Παπανδρέου, Ηλιού κτλ. Από τότε έχω παρακολουθήσει συνεδριάσεις αμέτρητες φορές, για επαγγελματικούς λόγους και για προσωπικό ενδιαφέρον, που μετά από τόσα χρόνια είναι πλέον το ίδιο και το αυτό.
Αφορμή για το παρόν κείμενο στάθηκε μια πρόσφατη κουβέντα με φίλο, επαγγελματία σε κλάδο που αν και έχει πληγεί αρκετά από την κρίση, δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης. Ο φίλος έχει δύο παιδιά και συζητώντας για την επικαιρότητα και την οικονομική κατάσταση, μου λέει κάποια στιγμή:
Παραμονές του συλλαλητηρίου στην Αθήνα για το φλέγον ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, καλό είναι να υπενθυμίζουμε μερικά ιστορικά γεγονότα, που πέρα από την καλύτερη πληροφόρηση, μπορούν να φανούν λιγότερο ή περισσότερο χρήσιμα για να καταλάβουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο βρίσκει έδαφος ο εθνικισμός και ο αλυτρωτισμός.
Εδώ και εικοσιπέντε χρόνια, το ζήτημα της ονομασίας της γειτονικής χώρας έχει εξελιχθεί σε ένα καρκίνωμα για την εξωτερική πολιτική μας, και μια “εκνευριστική” εκκρεμότητα για το ΝΑΤΟ (τις ΗΠΑ δηλαδή) και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αν εξαιρέσεις κάποια στραβοπατήματα η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέχρι στιγμής έχει καταφέρει να σταθεροποιηθεί, να διαχειριστεί σοβαρά πολιτικά ζητήματα και να αντιμετωπίσει με σχετική επιτυχία της τρικλοποδιές της αντιπολίτευσης. Ακόμη και στην περίπτωση της πώλησης όπλων στη Σαουδική Αραβία, “βγήκε από πάνω”, όπως λέει ο λαός μας και παρά το όσα λέει η ΝΔ ότι θα επαναφέρει το θέμα, το πιθανότερο είναι ότι σε λίγο καιρό δεν θα μιλάει κανείς γι αυτό.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Οι εκλογές στην αποκαλούμενη Κεντροαριστερά έγιναν μια “ενδο-πασοκική” υπόθεση. Η κυρία Γεννηματά έχοντας τον μηχανισμό με το μέρος της επικράτησε του κ. Ανδρουλάκη και πήρε μια καθαρή εντολή να ηγηθεί του νέου φορέα. Ανανέωσε ουσιαστικά την εντολή που είχε να ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ και κατάφερε να ενσωματώσει τα υπόλοιπα κόμματα και φορείς πέριξ της σοσιαλδημοκρατίας, στον νέο φορέα.
Πλέον το έχουμε συνηθίσει. Σε κάθε μονομαχία πολιτικών στη Βουλή θα ακούσουμε και μερικές εκατέρωθεν κατηγορίες για παραπληροφόρηση, fake news, “βορθοκάναλα”, κτλ. Όχι ότι δεν ισχύει (σε μεγάλο βαθμό), αλλά είναι λίγο σουρεαλιστικό να το ακούς από τον πολιτικό κόσμο που για χρόνια (ένα μεγάλο κομμάτι του) ανέχθηκε, και “διαπλέχθηκε” με την εξουσία των ΜΜΕ.
Πολύς ντόρος δημιουργήθηκες τις τελευταίες ημέρες με αφορμή τη συνέντευξη του Ισπανού πρέσβη κυρίου Ενρίκε Βιγκέρα, στην εφημερίδα Τύπος της Κυριακής με την οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, άφησε αιχμές κατά της Ελλάδας για το ότι η ισπανική κυβέρνηση όπως λέει, δεν έλαβε τη στήριξη που θα ήθελε από την ελληνική κυβέρνηση στο θέμα της Καταλονίας.
Η βία , ο εκφοβισμός και οι δολοφονίες δημοσιογράφων στην Ευρώπη είναι κάτι που δεν μας απασχολεί συχνά. Προτιμούμε να ασχολούμαστε με τη βία που αντιμετωπίζουν οι δημοσιογράφοι σε άλλες περιοχές του πλανήτη και συχνά να εντάσσουμε την κριτική μας σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο ανάλογα με του που ανήκει ιδεολογικά ο καθένας μας.
My writings on this page have been published (or intended for publication) in newspapers, magazines and various websites. They do not always reflect my personal views but I find them interesting.
Opinions on my blog are personal and do not necessarily reflect those of my employers.