Τα κείμενά μου σε αυτή την σελίδα δημοσιεύθηκαν (ή προορίζονταν για δημοσίευση) σε
εφημερίδες,  περιοδικά και διάφορες ιστοσελίδες. Δεν αντανακλούν πάντα
τις προσωπικές μου απόψεις αλλά θεωρώ ότι έχουν ενδιαφέρον.


Διάφορα (55)

Το 1975 η Ελλάδα απέκτησε το πρώτο μικρό μουσείο κέρινων ομοιωμάτων. Ιδρυτής του ο Παύλος Βρέλλης ένας γλύπτης και καθηγητής καλών τεχνών από τα Γιάννενα που με προσωπική δουλειά και πόρους, έφτιαξε ένα μικρό μουσείο στο χωριό Μουζακαίοι έξω από τα Ιωάννινα.

Η γνωριμία μου με τον Λουίς Σεπούλβεδα έγινε στα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια. Ανάμεσα στα διαβάσματα της εποχής, ένα φίλος τότε – που παραμένει φίλος- μου μίλησε για ένα βιβλίο εντυπωσιασμένος. Θυμάμαι τα λόγια του: «Πολύ δυνατό βιβλίο». Στην πρώτη ευκαιρία το αγόρασα. Ήταν το «Όνομα ταυρομάχου» και από εκείνη τη στιγμή αγάπησα και εγώ, όπως εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο τον Χιλιανό συγγραφέα.

Οι φίλοι της συνδρομητικής τηλεόρασης που αγαπούν τις σειρές έχουν δύο χαρακτηριστικά ως τηλεθεατές. Βλέπουν τα επεισόδια των αγαπημένων τους σειρών το ένα μετά το άλλο μέχρι να κουραστούν, ή να τους πάρει ο ύπνος και είναι ανυπόμονοι για το πότε θα βγει ο επόμενος κύκλος.

Με αφορμή την ολοκλήρωση των 90 χρόνων (1929-2019) από τα Εγκαίνια των σπουδαίων έργων κατασκευής του Φράγματος, καθώς και της τεχνητής Λίμνης του Μαραθώνα, η ΕΥΔΑΠ για πρώτη φορά εκθέτει τεκμήρια από το Ιστορικό της Αρχείο στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» , προσφέροντας στο κοινό δίοδο γνώσης σε αδημοσίευτο υλικό.

Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι ένα κομμάτι της ελληνικής μουσικής παράδοσης που επηρέασε όλη την λαϊκή μουσική στα χρόνια που το διαθέχθηκαν και συνεχίζει να την επηρεάζει. Η σειρά εκδηλώσεων «Διάλογοι» που διοργανώνει κάθε μήνα το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, το Μάρτιο ήταν αφιερωμένη στο ρεμπέτικο.

Ο ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Κάιρο αποτελεί σύμβολο για τον Ελληνισμό της Αιγύπτου. Εδώ και 14 μήνες βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία συντήρησής του, μοναδική στα χρονικά τόσο για το εύρος των εργασιών αλλά κυρίως για την πολυπλοκότητα και τη δυσκολία της, καθώς ο ναός είχε υποστεί ζημίες που πολύ σύντομα θα ήταν μη αναστρέψιμες.

Αποσπάσματα αφηγήσεων από Χιώτες πρόσφυγες, οι οποίοι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εγκατέλειψαν τον τόπο τους και ξεκίνησαν ένα ταξίδι προς το άγνωστο· κατευθύνθηκαν προς την Τουρκία, Κύπρο και Μέση Ανατολή, ανεβαίνουν στη θεατρική σκηνή.

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019 10:46

Ένα κινητό πλυντήριο ρούχων για άστεγους

«Η καθαριότητα οδηγεί στην αξιοπρέπεια και αυτή με τη σειρά της σε νέες ευκαιρίες». Με αυτό το σύνθημα μια ομάδα ανθρώπων με ένα βανάκι το οποίο έχουν μετατρέψει σε κινητό πλυντήριο ρούχων , γυρίζει εδώ και καιρό στην Αθήνα και στον Πειραιά και πλένει τα ρούχα αστέγων, προσφύγων και άπορων συμπολιτών μας που δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα στο σπίτι τους.

Η εικόνα ανάπηρων ηθοποιών επί σκηνής πλέον δεν αποτελεί κάτι περίεργο ούτε ξενίζει τον θεατή. Και αυτό οφείλεται στην ομάδα ΘΕ.Α.Μ.Α, (δηλαδή θέατρο ατόμων με αναπηρία), που με την πολυετή δουλειά του έχει καταφέρει να σπάσει την προκατάληψη για την πρόσβαση των αναπήρων στην τέχνη του θεάτρου ως ηθοποιοί και πρωταγωνιστές.

Γνωστός και αγαπητός σκιτσογράφος, ο Soloup, κατά κόσμον Αντώνης Νικολόπουλος αγαπά τα κόμικς και τα graphic novels. Μετά την επιτυχημένη έκθεση «Αϊβαλί, ένα ταξίδι στο χρόνο» το 2015, το Μουσείο Μπενάκη φιλοξενεί για δεύτερη φορά τον Soloup, σε μια έκθεση βασισμένη στο νέο του graphic novel «Ο Συλλέκτης: έξι διηγήματα για έναν κακό λύκο» (εκδόσεις Ίκαρος).

Σελίδα 1 από 6