Σε μια εποχή πρωτοφανούς έκθεσης μας σε τραυματικά γεγονότα, πολέμους, βία, κλιματικές καταστροφές, κοινωνικές αναταραχές και προσωπικές τραγωδίες, οι δημοσιογράφοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, έχοντας ως αποστολή την καταγραφή αυτών των γεγονότων.

Λάουρα Κοβέσι, θα πρέπει να είναι πολύ ικανοποιημένη από την χθεσινή της συνέντευξη στο οικονομικό φόρουμ των Δελφών. Λίγο αργότερα εθεάθη να κάνει βόλτα με τη συνοδεία της στα στενά της Αράχωβας ανάμεσα στις σούβλες με αρνιά που ψήνονταν λόγω του πανηγυριού για τη γιορτή του Αγίου Γεωργίου.

Τα τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα. Κάθε χρόνο καταγράφονται χιλιάδες περιστατικά στο Εθνικό και Επαρχιακό Δίκτυο και τα δεδομένα δείχνουν ότι οι τραυματισμοί και οι θάνατοι παραμένουν σε υψηλά επίπεδα παρά τη μικρή μείωσή τους τα τελευταία χρόνια.

Για δεκαετίες, τουλάχιστον όσο υπάρχει ελληνικός τύπος, η προετοιμασία του Έλληνα δημοσιογράφου πριν από την αποστολή σε μια εμπόλεμη ζώνη, βασιζόταν σε έναν άτυπο κανόνα: «Ρώτα κάποιον που έχει πάει».

Η Μέση Ανατολή είναι πάλι μέσα στις φλόγες αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου στην περιοχή με κίνδυνο σε λίγο να πολεμούν όλοι με όλους.

Σώζει τελικά το Πέδρο Σάντσεθ την «τιμή της Ευρώπης», ή είναι «Kαραγκιόζης» και «Ισπανός Τσίπρας» όπως τον αποκάλεσαν κάποιοι δημοσιολόγοι; Είναι αλήθεια ότι σαν επαγγελματίες αγαπούμε την υπερβολή, και για μια ακόμη φορά ένα θέμα με παγκόσμιο αντίκτυπο το προσαρμόζουμε στα στενά όρια της εσωτερικής μας πολιτικής. Σώζει τελικά ο Πέδρο Σάντσεθ την τιμή της Ευρώπης;

Διάβασα πρόσφατα ένα άρθρο του Economist για τις πωλήσεις κρασιού και την κατανάλωση αλκοόλ παγκοσμίως που μου έκανε εντύπωση. Όχι τόσο για τα νούμερα, αν και είναι ενδεικτικά, όσο για την ερμηνεία τους. Το κρασί, έλεγε, δεν βρίσκεται απλώς σε μια εμπορική κάμψη. Βρίσκεται στο επίκεντρο μιας βαθύτερης κοινωνικής μετατόπισης, ή μετασχηματισμού θα λέγαμε εμείς.

Η τραγωδία των Τεμπών αποτέλεσε μια βίαιη «αφύπνιση» τόσο για την ελληνική κοινωνία όσο και το πολιτικό σύστημα· οι χρόνιες παθογένειες του σιδηροδρομικού δικτύου, η οικονομική παραμέληση και οι νοοτροπίες αδιαφορίας και μετατόπισης ευθυνών ήρθαν στην επιφάνεια με τον πλέον δραματικό τρόπο.

Η τραγωδία των Τεμπών αποτέλεσε μια βίαιη «αφύπνιση» τόσο για την ελληνική κοινωνία όσο και το πολιτικό σύστημα· οι χρόνιες παθογένειες του σιδηροδρομικού δικτύου, η οικονομική παραμέληση και οι νοοτροπίες αδιαφορίας και μετατόπισης ευθυνών ήρθαν στην επιφάνεια με τον πλέον δραματικό τρόπο.

 Από το «δεν τρώγεσαι ούτε με λάδι» μέχρι το, «μου βγήκε το λάδι», μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο θα σας εμφανίσει πολλές δεκάδες γνωμικά, παροιμίες και αινίγματα για το λάδι. Δεν είναι τυχαίο, καθώς το λάδι - και όταν μιλάμε για λάδι στην Ελλάδα αναφερόμαστε στο ελαιόλαδο - αποτελεί όχι μόνο βασικό διατροφικό προϊόν αλλά και βασικό στοιχείο του πολιτισμού, της λαϊκής παράδοσης και της ιστορίας αυτού του τόπου.