Σώζει τελικά το Πέδρο Σάντσεθ την «τιμή της Ευρώπης», ή είναι «Kαραγκιόζης» και «Ισπανός Τσίπρας» όπως τον αποκάλεσαν κάποιοι δημοσιολόγοι; Είναι αλήθεια ότι σαν επαγγελματίες αγαπούμε την υπερβολή, και για μια ακόμη φορά ένα θέμα με παγκόσμιο αντίκτυπο το προσαρμόζουμε στα στενά όρια της εσωτερικής μας πολιτικής. Σώζει τελικά ο Πέδρο Σάντσεθ την τιμή της Ευρώπης;

Διάβασα πρόσφατα ένα άρθρο του Economist για τις πωλήσεις κρασιού και την κατανάλωση αλκοόλ παγκοσμίως που μου έκανε εντύπωση. Όχι τόσο για τα νούμερα, αν και είναι ενδεικτικά, όσο για την ερμηνεία τους. Το κρασί, έλεγε, δεν βρίσκεται απλώς σε μια εμπορική κάμψη. Βρίσκεται στο επίκεντρο μιας βαθύτερης κοινωνικής μετατόπισης, ή μετασχηματισμού θα λέγαμε εμείς.

Η τραγωδία των Τεμπών αποτέλεσε μια βίαιη «αφύπνιση» τόσο για την ελληνική κοινωνία όσο και το πολιτικό σύστημα· οι χρόνιες παθογένειες του σιδηροδρομικού δικτύου, η οικονομική παραμέληση και οι νοοτροπίες αδιαφορίας και μετατόπισης ευθυνών ήρθαν στην επιφάνεια με τον πλέον δραματικό τρόπο.

 Από το «δεν τρώγεσαι ούτε με λάδι» μέχρι το, «μου βγήκε το λάδι», μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο θα σας εμφανίσει πολλές δεκάδες γνωμικά, παροιμίες και αινίγματα για το λάδι. Δεν είναι τυχαίο, καθώς το λάδι - και όταν μιλάμε για λάδι στην Ελλάδα αναφερόμαστε στο ελαιόλαδο - αποτελεί όχι μόνο βασικό διατροφικό προϊόν αλλά και βασικό στοιχείο του πολιτισμού, της λαϊκής παράδοσης και της ιστορίας αυτού του τόπου.