Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα ξεκίνησε πριν από δεκαετίες, με στόχο να καταργηθούν τα άσυλα , οι κατασταλτικές πρακτικές και να αρθεί το στίγμα της ψυχικής νόσου. Σήμερα έχουμε παλινδρομήσει πάλι σε μηχανικές καθηλώσεις και ηλεκτροσόκ, σε γρήγορα εξιτήρια ασθενών, χωρίς πρόβλεψη για την επόμενη ημέρα. Οι πόρτες των ψυχιατρικών τμημάτων έχουν κλείσει ξανά και οι ασθενείς αντιμετωπίζονται ως κρατούμενοι χωρίς δικαιώματα ενώ δεν υπάρχει σχέδιο επανένταξης τους μετά τη θεραπεία τους. Παράλληλα η Ελλάδα έχει ένα από τα υψηλότερα νούμερα ακούσιων νοσηλειών στην Ευρώπη, δηλαδή, νοσηλειών με εντολή εισαγγελέα. Εργαζόμενοι σε ψυχιατρεία και άνθρωποι που έχουν νοσηλευτεί τόσο πίσω από ανοιχτές όσο και κλειστές πόρτες μοιράζονται την εμπειρία τους για τη σύγχρονη ελληνική ψυχιατρική πραγματικότητα.