Τα κείμενά μου σε αυτή την σελίδα δημοσιεύθηκαν (ή προορίζονταν για δημοσίευση) σε
εφημερίδες,  περιοδικά και διάφορες ιστοσελίδες. Δεν αντανακλούν πάντα
τις προσωπικές μου απόψεις αλλά θεωρώ ότι έχουν ενδιαφέρον.


Πολιτική (112)

Εντάξει ας το πάρουμε απόφαση. Στην Ελλάδα δεν θα μπορέσουμε ούτε να συζητήσουμε ούτε να πληροφορηθούμε με ευκολία, αλλά κυρίως δεν μπορέσουμε να δούμε αντικειμενικά το θέμα «Βενεζουέλα». Από τη στιγμή που μπήκε στον πολιτικό λόγο, το θέμα της Βενεζουέλας ως πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό παράδειγμα, στα χρόνια των μνημονίων, θα είναι λόγος αντιπαράθεσης και μάλιστα στρεβλής αντιπαράθεσης.

Στην Αθήνα βρέθηκε ο Αλούφ Μπεν, Ισραηλινός δημοσιογράφος και αρχισυντάκτης της εφημερίδας Haaretz, για μία συζήτηση με Έλληνες δημοσιογράφους. Η εκδήλωση έγινε υπό την αιγίδα του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων και της Πρεσβείας του Ισραήλ.

Ο πόλεμος των λόμπι, γύρω από τα κέντρα αποφάσεων είναι σκληρός και συχνά σε αυτόν χρησιμοποιούνται ανορθόδοξοι μέθοδοι. Μια περίεργη ιστορία, λαμβάνει χώρα τις τελευταίες ημέρες στις Βρυξέλλες που έχει να κάνει με την μόνιμη τα τελευταία 27 χρόνια διένεξη μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, για το Ναγκόρνο Καραμπάχ, ντε φάκτο ανεξάρτητο κράτος με αρμενικό πληθυσμό το οποίο διεθνώς αναγνωρίζεται ως τμήμα του Αζερμπαϊτζάν.

Η Καταλονία έχει την τιμητική της στα Μέσα Ενημέρωσης τις τελευταίες ημέρες, προκαλώντας ένα μίνι ιδεολογικό κομφούζιο. Η μεν Αριστερά παραδοσιακά υπέρ της αυτοδιάθεσης των λαών “ζορίζεται” να υποστηρίξει ένα αίτημα αυτοδιάθεσης του οποίου ηγείται ένα εθνικιστικό κίνημα και από την άλλη η κεντροδεξιά που κάνει σημαία της τα δημοκρατικά δικαιώματα (βλέπε Βενεζουέλα για παράδειγμα) έχει βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να προσπαθεί να δικαιολογήσει την άρνηση του δημοκρατικού δικαιώματος να ψηφίζεις και το ξυλοκόπημα ειρηνικών πολιτών, ανεξαρτήτου ηλικίας.

Μπορεί κορυφαίοι οικονομολόγοι να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την πιθανότητα μιας υποτροπής της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, αλλά όπως δείχνουν τα πράγματα η επόμενη κρίση ίσως είναι πολιτική. Και μάλιστα θα προέρχεται από μία χώρα που όλο το προηγούμενο διάστημα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα της οικονομικής κρίσης.  Μιλάμε φυσικά για την Ισπανία και την προσπάθεια απόσχισης της Καταλονίας, μιας διαδικασίας που υπόγεια εξελίσσεται εδώ και χρόνια αλλά επιταχύνθηκε ραγδαία την τελευταία δεκαετία.

Ένα βήμα πιο κοντά στην τελική νίκη κατά του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ, βρίσκεται η ιρακινή κυβέρνηση μετά την ανακατάληψη της Μοσούλης, γεγονός που θα πυροδοτήσει εξελίξεις σε ολόκληρη την περιοχή και φυσικά στη Συρία. 

Με δεδομένη την προεκλογική προπαγάνδα και την τεράστια κινητοποίηση που έκανε ο Ερντογάν και το στρατόπεδο του ΝΑΙ για το χθεσινό δημοψήφισμα, οι πανηγυρισμοί ήταν κατώτεροι των προσδοκιών. Μια νίκη της Γαλατά Σαράι στο Τσάμπιονς Λιγκ βγάζει περισσότερους ανθρώπους στο δρόμο.

Ο Καύκασος θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και ως "τα Βαλκάνια" της κεντρικής Ασίας. Σε μια γεωγραφική περιοχή που αγγίζει τα όρια της Ευρώπης, με την ευρωπαϊκή επιρροή, πολιτικά και οικονομικά να είναι παρούσα σχεδόν αμέσως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Καύκασος, γεννά κάθε τόσο νέες συγκρούσεις.
Τσετσενία, Νότια Οσετία, Αμπχαζία, Νταγκσεστάν, Ινγκουσετία, περιοχές που για εμάς τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης φαίνονται μακρινές και εξωτικές, στην πραγματικότητα είναι δίπλα μας και μας αφορούν περισσότερο απ ότι νομίζουμε.
Το ότι η επιχείρηση για την ανατροπή του Καντάφι στη Λιβύη ήταν μια αποτυχία, που Ευρώπη και ΗΠΑ θα την πληρώνουν για καιρό είναι ήδη γνωστό. Το ότι η δυναστεία Καντάφι μάλιστα επιστρέφει στην κεντρική πολιτική σκηνή, μάλλον μετατρέπει την αποτυχία σε ολοκληρωτικό "Βατερλό".
Το ΝΑΤΟ στην προσπάθειά του να προλάβει να ελέγξει την Αραβική Άνοιξη καθώς είχε χάσει ήδη δύο φορές το τρένο των εξελίξεων μία στην Τυνησία το Δεκέμβριο του 2010 και μία στην Αίγυπτο τον Ιανουάριο του 2011, επιχείρησε να ελέγξει και να υποκινήσει την λιβυκή εξέγερση με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα. Τους βομβαρδισμούς.

Την Τετάρτη οι New York Times στο ρεπορτάζ τους για το Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, είχαν έναν ειρωνικό τίτλο που αποτυπώνει ωστόσο σε μεγάλο μέρος την πραγματικότητα: “Η ελίτ του Νταβός δυσφορεί για την ανισότητα πάνω από ακριβό κρασί και καναπεδάκια”...

Σελίδα 1 από 12